حتماً داستان مردی که کشتی را سوراخ می‌کرد شنیده‌اید و حتماً شما هم اگر جای بقیه مسافران کشتی بودید یک فحشی، حرفی، کتکی نثار طرف می کردید که نکن آقاجان! نکن! این ره که می روی به ترکستان است و ما را هم با خود به گور می‌بری! چه خوب می شد این داستان‌های تکراری را روی داستان‌های جدید زندگی‌مان می‌گذاشتیم تا ببینیم ما هم داریم کشتی را سوراخ می کنیم یا تعمیر. نمونه‌اش همین ولنتاین است که به روز عشق معروف شده و برای خودش بند و بساطی بین جوان‌ها به پا کرده و یک عده هم این وسط قصدشان فقط لحظه‌ای خوشی برای عده‌ای و سود هنگفتی برای خودشان است. به نظر شما ما در کجای این ماجرا میخ به دست گرفته ایم؟!

شاید آن زمان که امام (ره) می‌گوید: "غرب زدگی بدتر از زلزله زدگی است" این روزها را پیش بینی می کرد. دیروز کراواتشان را قرض گرفته‌ایم و حالا هر کس در مجلس دامادی‌اش این لباس غربی را نپوشد امّل و عقب مانده می نامندش و امروز ولنتاین و امثالهم را. همین طور پیش برود و دیر بجنبیم بچه‌های ما به جای عمو فیروز، بابا نوئل، به جای حی بن یقظان، تارزان و بن تن و بت من و به جای فضیل عیاض، رابین هود و ... را خواهند داشت و کم کم پدر و مادرهایشان را هم حساب نمی‌کنند.

اینکه ما حاضریم به هر سازی که دیگران می‌خواهند خودمان را کوک کنیم یعنی معنای زندگی را گم کرده‌ایم، خودمان را آدم حساب نکردیم و چسبیدیم به مراسم هایی که هیچ سنخیتی با دین و آئین ما ندارد. اصلاً چرا باید رفتاری که هیچ پایه و اساس محکمی ندارد را بزرگ کنیم و از آئین‌های بزرگ و با ارزش خودمان غفلت کنیم؟! بهترین مظهر عشق و دلدادگی را در سیره حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه زهرا(س) می‌توان یافت. آنها هم که موفق به درک این رابطه نشده اند عاشق نبوده اند و تمام سهمشان هوس‌های زودگذر بود و بس. عشق، انسان را متعالی می‌کند نه خوار و خفیف. معیار سنجش هم می تواند همین باشد. باید دید با این مثلاً عشق ورزی‌های خیابانی و خانگی و حتی آنها که محرم هم‌اند به سمت کمال حرکت می‌کنند یا خیر! روز به روز رابطه‌شان عمیق‌تر و قشنگ‌تر می‌شود یا به سمت نفرت پیش می‌رود!

ما خودمان فرهنگ عاشقانه به این زیبایی که همه چیز درش پیدا می‌شود داریم آن وقت بدون هیچ پشتوانه فکری سراغ فرهنگی غربی برویم که سر و تهی ندارد!؟ شاید الان با خود بگویید نخیر آقا! ما فکر کردیم! اینطوریا که می‌گویید نیست. من هم می‌گویم خب اشکالی ندارد؛ اما همانقدر که ولنتاین را با فکر و منطق پذیرفته‌اید به ازدواج حضرت علی(ع) و همسرشان هم فکر کرده اید؟!

کم رنگ شدن آئین‌های قوی و ارزشمند خودمان و پررنگ شدن و جلوه کردن آئین‌های غربی نه به معنای بهتر بودن؛ بلکه یک خاک بر سری بزرگ برای خودمان است که قدر چیزهایی که داریم را نمی‌دانیم و چشم به دهان دشمن دوخته ایم که او چه می گوید و ما هم بپذیریم. فرهنگ که مثل قوم تاتار و مغول نیست که تهاجم بکند. فرهنگ مثل لبو فروشی است که آمده کالای خود را عرضه می‌کند. هر کس خواست می‌خرد هرکس نخواست نمی‌خرد. ما چه بخواهیم چه نخواهیم با این کارها داریم به خودمان ضربه می‌زنیم و هرکس به اندازه خود سهمی دارد. حالا هرچه ما میخ‌های بیشتری در دست بگیریم و شروع به سوراخ کردن کنیم این سوراخ زودتر ما را به آنچه که نباید سوق می دهد.

نه با یک روز ولنتاین، ما به خوشی می رسیم و عاشق می‌مانیم نه این روز تا ابد می‌ماند.

شاید علت اصلی در گرامی داشتن این روز، سردرگمی خودمان نسبت به معنای عشق باشد و بس.

 پ.نوشت: پیامکی به همین مناسبت از دوستی به دستم رسید که باور اینکه چنین روزی را به خاطر داشته و هزینه چند صفحه پیامک را خرج این روز کرده که بگوید به یادتم برایم بسیار عجیب بود. تعجبم از رخنه کردن این مراسمات غربی در روح بچه مذهبی هاست!!! حتی به اندازه یک اس ام اس!

پ.نوشت ویژه: محتاج دعای خیر خوبانیم!